Folder
Verkleinde uitgave van de folder.
Download
Download folder.
De folder is ook verkrijgbaar bij de campings in de regio, VVV etc. Een foto impressie van punten langs de route vindt U in het fotoalbum.
Download folder (3,22 MB)
Reactie van deelnemers
Beste,
Mijn vrouw en ikzelf, Vlaamse Limburgers, fietsen al ettelijke jaren. We zijn natuurlijk begonnen met het Belg.Limburgse fietsroutenetwerk te verkennen, daarna Haspengouw, enz. enz. We hebben ook al het Nederlandse fietsroutenetwerk verkend. En het viel allemaal zeer goed mee. Wel hoorden en lazen we de berichten dat door de opkomst van de fietsroutenetwerken de themaroutes langzaam zouden verdwijnen. En nu doen jullie net het omgekeerde: jullie creëren er enkele bij en het mag gezegd: de Blauwe Bessenroute - vandaag, 12 augustus 2007 door ons gereden - is schitterend, jullie mogen meer dan één pluim op jullie hoed steken. Al die variatie die jullie op 35 km hebben samengebald, is ongeëvenaard. We denken eerst aan de kwekerijen met de kleurenpracht van de bloemen, het even pauzeren aan de Hayberries met de lekkere taart, een brok cultuur aan de ruïne van Horst met vlak daarvoor een mogelijke frisse duik in de plas en wat rusten op het zandstrand enz. Gewoon enig!!! Als de Rozenroute en de Aspergeroute even mooi zijn, wachten ons nog enkele leuke fietsdagen.
Nogmaals proficiat voor de creatie van deze prachtige themaroute.
fam.Claes-Teunkens
Salviastraat 69
3590 Diepenbeek
België
jfhaclaes@yahoo.com
De parallel van het dorp Melderslo en de blauwe bes
De parallel van het dorp Melderslo en de blauwe bes.ontwikkelingen rond 1900 die los van elkaar begonnen.
Beide ontwikkelingen, die van de het dorp Melderslo en de blauwe bes, begonnen rond 1900. Eeuwen lang was de omgeving Melderslo een agrarisch gebied van tussen de veertig en vijftig boerderijen, die in het buitengebied van de gemeente Horst lagen. Ruim honderd jaar geleden was het centrum van Melderslo niet meer dan een kale heidevlakte, van waaruit men kilometers ver in de omtrek kon kijken. De kinderrijke gezinnen maakte het mogelijk, dat de plattelanders, een eigen school mochten oprichten, hetgeen in 1916 gebeurde. Een kerk met pastorie en een dorpswinkel volgden. De kerk werd in 1944 door oorlogshandelingen verwoest, maar de overige gebouwen inclusief de monumentale pastorie uit 1921 (schuin tegenover de kerk) en historische school zijn nog aanwezig. De nieuwe kerk kwam in 1953 gereed. Het monument de ‘zonnewijzer’ geplaatst op een steen van de verwoeste kerk, voor het kerkplein, herinnert en symboliseert de ‘immer voortschrijdende tijd’. Vanaf de jaren zestig is de school uitgebreid en later zelfs vernieuwd.
De monumentale school kreeg in 1987 een woonfunctie met drie woningen. Achter deze monumentale panden ligt het Vlasven, een ven dat vroeger werd gebruikt voor het roten van vlas. Thans is het een parkje, met wandelpaden, dat nog regelmatig wordt gebruikt voor het houden van dorpsevenementen.
Overleven op de schrale dekzandbodem vormde de inwoners van Melderslo.
Uit sporen en archeologisch onderzoek blijkt dat hier al duizenden jaren geleden mensen geleefd hebben. De schrale dekzandbodem werd doorsneden door een aantal beekdalen.
Het vroegere buurtschap D’n Eikelenbosch noordoostelijk van de kern gelegen, behoort ook tot het dorp Melderslo, maar was er al ver voor de ontwikkeling van het dorp Melderslo.
In 1883 werd de spoorlijn Venlo-Nijmegen door het grondgebied aangelegd. Dit gaf extra ontsluiting via een naburig station, vlakbij D’n Eikelenbosch gelegen. Van de drie oorspronkelijke baanwachtershuisjes uit 1883 is er nog één behouden. De veelal grote gezinnen hadden het niet gemakkelijk en er moest op de meeste plaatsen, flink aangepakt en hard gewerkt worden om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Burenhulp en gemeenschapszin waren hierbij belangrijke pijlers, omdat de meeste inwoners in die tijd de kost verdienden in de agrarische sector. Het roomse leven van destijds is nog op vele plaatsen zichtbaar door de aanwezigheid van kruisen en kapellen, die er rond 1900 verrezen. De vredeskapel werd begin 1940 gebouwd, om de inwoners van Melderslo extra te beschermen tegen de gevaren van oorlog.
Nieuwe ontwikkelingen in de land- en tuinbouw werden voortvarend opgepakt, men was erg leergierig en niet bang om te pionieren met nieuwe teelten of teeltmethoden.
Opmerkelijke feiten zijn de opkomst van de asperge eind jaren twintig. In 1950 had Melderslo na Grubbenvorst de grootste aspergeomzet in de streek. Eind jaren zestig was de teelt van champignons de voornaamste sector. In dezelfde periode werd op grote schaal van tuinbouw op de vollegrond overgeschakeld naar glastuinbouw. Vanaf 1970 kwam de boom- en sierteelt opzetten. Ook de teelt van rozen komt er veelvuldig voor. En last but not least, vormt de teelt van blauwe bessen al een behoorlijk areaal aan gronden. Samengevoegd met de bedrijven op gebied van dierhouderij en veeteelt kent Melderslo een zeer breed geschakeerde mix van agrarische bedrijvigheid.
De vorm van het kunstwerk ‘Human Resort’ in 1992 onthuld op het grasveld midden in het dorp, drukt de spontaniteit en kracht uit die de inwoners van Melderslo kenmerkt.
Een gemeenschap met 2000 inwoners met vele verenigingen, activiteiten en bedrijvigheid.
Ook de goede oude tijd is bewaard gebleven in Museum De Locht.
Sinds 1990 is er een voormalige boerderij in het centrum van Melderslo omgevormd tot een boerderijmuseum. Aan de oorspronkelijke boerderij welke volledig in oude stijl gerenoveerd is, werden de afgelopen jaren diverse oude bedrijfsgebouwen toegevoegd. Deze gebouwen moesten elders steentje voor steentje afgebroken worden, om vervolgens weer aan het museum toegevoegd te worden. Het museum geeft een goed beeld van het leven rond 1900 in dit gebied. In het complex zijn ook het Nationaal Asperge- en Champignonmuseum gevestigd. Beide teelten waren al in een vroeg stadium in Melderslo aanwezig en vormde er een belangrijke economische rol. Jaarlijks verwelkomt men hier ruim 30.000 bezoekers.
Een bezoek aan dit pareltje aan de blauwe bessenroute is zeer de moeite waard.
Voor meer informatie zie; www.delocht.nl
Blauwe bessen zijn gecultiveerde bosbessen.
Vroeger plukten de bewoners in deze streek bosbessen of moelbaeren¹ zoals ze hier genoemd werden in hun natuurlijke omgeving. Op enkele plaatsen zoals bij het Schuitwater en in de Kasteelse bossen, vroeger Moelbaerenbos genoemd, kan men ze nog wel sporadisch aantreffen. Rond 1900 werden ze in de VS gecultiveerd en kwamen in 1923 naar Nederland. In tegenstelling tot de bosbes die heel klein is en blauw vruchtvlees heeft, zijn blauwe bessen groter en hebben wit vruchtvlees. Dit maakt de consumptie van blauwe bessen aantrekkelijker en je krijgt er ook geen blauwe mond meer van zoals bij de bosbes.
Vanaf 1953 werden de eerste blauwe bessenplantages in deze streek aangelegd. De laatste 10 jaar, sinds de gezondheidsaspecten en lekkere smaak meer bekendheid krijgen, is de teelt in deze streek sneller uitgebreid.
¹ moel is mond, baeren zijn bessen
Blauwe bessen wereld- of streekproduct.
De bessen kunnen akkerbouwmatig op gespecialiseerde bedrijven, maar ook kleinschalig geteeld worden. De vraag naar blauwe bessen expandeert wereldwijd als gevolg van het bekender worden van de gezondheidsbevorderende stoffen in deze bessen.
De streek tussen Peel en Maas is het concentratiegebied van de blauwe bes in Nederland.
Hiervan is sprake als teelt en afzet, maar ook toelevering en kennis in belangrijke mate in een gebied aanwezig zijn. De blauwe bes is een heidegrondplant en groeit op een luchtige, humusrijke, zure en vochtige zand- of veengrond. De oogstperiode loopt van eind juni tot eind september. Dan sieren de vruchtjes de zomer. De gezondheidsbommetjes smaken niet alleen lekker zoet uit het vuistje, maar passen perfect in talloze gerechten. In gebak, yoghurt, ijs, een fruitsalade of als saus bij een vleesgerecht. Ook puur als snack zijn ze verrukkelijk.
Samen met de verwerkingen tot bijvoorbeeld sap, jam of siroop, maar ook likeur of wijnen zijn het excellente streekproducten. Blauwe bessen verwennen niet alleen de smaakpapillen, maar ook het lichaam.
Blauwe bes koningin der bessen.
Omwille van haar
bijzondere kwaliteiten op het veld en in gebruik wordt de blauw bes de
koningin der bessen genoemd. De plant geeft in het voorjaar tijdens de
bloeiperiode (april-mei) sierlijke, opvallende wit-roze bloemen. Een
bloesemtochtje door de velden, waar het gegons van hommels en bijen die
de bestuiving verzorgen hoorbaar is, geeft een apart voorjaarsgevoel.
Tijdens de zomermaanden zitten de planten vol met groene besjes.
Afhankelijk van de cultuurvariëteit rijpen er percelen af, waardoor er
voor de oogst een blauwe schijn over het veld verrijst. Aanvankelijk
zijn de bessen groen, later rood en tenslotte helblauw tot donkerblauw
en komt er een bedauwd waslaagje op. Dit is een soort keurmerk voor
kwaliteit en versheid. De bessen hebben een vijfhoekig kroontje.
Tijdens de herfst verkleurd het blad aan de struiken vuurrood. De
velden zijn dan een mooie en opvallende verschijning in het landschap.
In de winter als de bladeren zijn gevallen kleuren de stengels
vuurrood. Bij besneeuwde of wit gevroren velden levert dit mooie
plaatjes op om te zien.
Daardoor blijft deze fietsroute het
gehele jaar zeer de moeite waard. Je ziet de wisselingen der seizoenen
duidelijk terug in het landschap. De Kasteelse bossen en natuurgebied
het Schuitwater zijn pareltjes om in te vertoeven.
Blauwe bessen zitten barstensvol natuurlijke gezondheidsbevorderende stoffen.
Sedert eeuwen wordt de bes verzameld door indianen en vers, als sap of
in gedroogde vorm geconsumeerd. De blauwe bes werd door de indianen al
voor medische toepassingen gebruikt. Vele van de eerste kolonisten
begin 17de eeuw danken hun leven mede aan de bessen. Zij leerden van de
indianen het verzamelen, verwerken tot sap of drogen in de zon en
opslaan voor de winter. Dankbaar voor alle adviezen gaven de kolonisten
een groot feest, dat jaarlijks werd herhaald en tot op heden wordt deze
gebeurtenis gememoreerd als ‘Thanksgiving’ een van de belangrijkste
Amerikaanse feestdagen.
In streken waar de bessen in grootmoeders
tijd groeiden waren ze in vele huishoudens te vinden. Moelbaerenkook,
een pannenkoek met blauwe bessen, was in die tijd een gezonde
delicatesse. De zoete vruchtjes werden niet alleen in gerechten
gebruikt, maar hielpen ook voor allerlei gezondheidskwaaltjes.
Wetenschappers ontdekten dat blauwe bessen stoffen bevatten die
bepaalde kankers, hart- en vaatziekte en het verouderingsproces van het
lichaam kunnen tegengaan. In diverse onderzoeken werd aangetoond dat
het korte termijn geheugen, balans en coördinatie verbeterde. De
wetenschappers werden helemaal enthousiast toen bleek dat er werkelijk
herstel van vaardigheden optrad. De blauwe bessen bevatten van alle
groenten- en fruitsoorten de meeste antioxidanten. Antioxidanten zijn
natuurlijke stoffen die zogenaamde vrije radicalen kunnen
neutraliseren. Het zijn deze vrije radicalen die men door hun reactie
met het lichaamsweefsel verantwoordelijk houdt voor de belangrijkste
veroorzakers van kankers, hart- en vatziekten. Maar blauwe bessen
hebben ook werking tegen veel andere kwaaltjes.
Voor meer informatie zie; www.blauwebessen.nl of www.b-berry.nl .
